برای من که قرار بود افعال امر قرآن را بشمارم، ذکر ساده اینکه خداوند را خدمت کنید، بسیار ناقص و به نوعی خالی از امانت داری بود. ظاهرا دعوت قرآن بیشتر از آنکه عبادت خداوند باشد؛ عبادت "فقط" خداوند است. در اکثریت مطلق زمان هایی که دعوت به عبادت خداوند می شود یا ذکری از عبادت خداوند می شود، قید یا توصیفی وجود دارد که عبادت را فقط در حالت عبادت انحصاری خداوند مطلوب می داند.

حواستان به خداوند باشد؛ برای کسی که 20 سال پیش برای درآوردن همه برنامه زندگی اش از جمله ساعت خوابش از قرآن شروع به تحقیق کرده بود، هنوز هم یک مقدار غیر منتظره است. ظاهرا، انتظار در آوردن یک توصیه کلی مانند ساعات خواب (به عنوان طولانی ترین زمان اختصاص یافته برای فعالیت های روزمره)، برای انسان با تفاوت های فراوانش، انتظار نادرستی است. توصیه های کلی از این جنس اند: حواستان به خداوند باشد. اینکه چکار می کنید و چگونه، در درجه دوم اهمیت است. مهم این است که هر چه می کنیم، هر چه می گوییم و هر چه در سر می پرورانیم، در هر حال، حواسمان به خداوند باشد.